بیماری آلزایمر رو می‌شه با روزی ۵,۰۰۰ قدم پیاده‌روی کُند کرد

تحقیقات جدید نشون می‌ده که یه قدم زدن روزانه و لذت‌بخش می‌تونه به کُند کردن تجمع پروتئین و زوال شناختی مرتبط با بیماری آلزایمر کمک کنه.

در یک مطالعه دقیق روی عادات سبک زندگی، داده‌های پزشکی و اسکن‌های مغزی که از صدها داوطلب مسن گرفته شده، تیمی به رهبری Mass General Brigham توی آمریکا فهمیدن که حتی یه سطح متوسط از فعالیت بدنی ممکنه برای ترمز کردن روند پیشرفت این بیماری کافی باشه.

نتایج نشون می‌دن که سبک زندگی کم‌تحرک می‌تونه نقش مهمی توی زوال آلزایمر داشته باشه – اما این موضوع هم باعث می‌شه که هدف آسانی برای مداخله باشه.

بیماری آلزایمر یه وضعیت پیشرونده و دژنراتیوه که مشخصه‌اش تخریب مداوم توی حافظه کوتاه‌مدته. این بیماری بسیار شایعه: تخمین زده می‌شه که از هر سه نفر بالای ۸۵ سال، یک نفر با آلزایمر زندگی می‌کنه.

دانشمندان هنوز درمانی برای این بیماری پیدا نکردن، اما درک نحوه عملکرد اون حداقل می‌تونه به توسعه استراتژی‌های درمانی کمک کنه.

برای بررسی تأثیر ورزش روی پیشرفت آلزایمر، تیمی به رهبری وای-یینگ وندی یائو، متخصص مغز و اعصاب، ۲۹۶ شرکت‌کننده در مطالعه مغز سالمندان هاروارد (HABS) رو بررسی کردن.

این شرکت‌کنندگان که بین ۵۰ تا ۹۰ سال داشتن، هنگام شروع مطالعه هیچ اختلال شناختی نداشتن. این مطالعه اون‌ها رو تا ۱۴ سال پیگیری کرد و نشانگرهای بیماری آلزایمر رو زیر نظر گرفت.

این شامل اسکن‌هایی برای آمیلوئید و تائو – دو پروتئینی که تجمعشون با این بیماری مرتبطه – و همچنین تست‌های شناختی مداوم بود. فعالیت بدنی شرکت‌کنندگان هم با استفاده از گام‌شمارهای پوشیدنی اندازه‌گیری شد.

نتایج هیچ ارتباطی بین فعالیت بدنی و تجمع آمیلوئید نشون نداد، اما ارتباط واضحی با تجمع تائو و زوال شناختی وجود داشت. کسانی که در سطوح متوسطی از فعالیت بدنی، یعنی بین ۵,۰۰۰ تا ۷,۵۰۰ قدم در روز، شرکت داشتن، به طور قابل توجهی سرعت تجمع تائو و زوال شناختی رو کُند کردن.

با این حال، تأثیر این روند توی این مرحله ثابت موند؛ یعنی بیش از ۷,۵۰۰ قدم در روز هم همین تأثیر رو داشت.

از طرف دیگه، حتی فعالیت متوسط – بین ۳,۰۰۰ تا ۵,۰۰۰ قدم روزانه – همون نشانگرهای آلزایمر رو کُند کرد، هرچند به میزان کمتری.

در حالی که ممکنه کسانی که به عنوان ورزشکاران متوسط طبقه‌بندی شدن، فعالیت‌های دیگری هم انجام داده باشن که نتایج اون‌ها رو توضیح بده، اما این روند نشون می‌ده که فعالیت بدنی می‌تونه یه هدف درمانی در دسترس برای پیشگیری از آلزایمر باشه. نویسندگان اشاره می‌کنن که ردیاب‌های فعالیت پوشیدنی، ممکنه یه راه ساده برای نظارت و تشویق این مزایا ارائه بدن.

محققان می‌نویسن: «در مجموع، یافته‌های ما از هدف قرار دادن عدم فعالیت فیزیکی به عنوان یک استراتژی توی کارآزمایی‌های بالینی تصادفی آینده برای تغییر مسیر تائو و شناخت در آلزایمر پیش‌بالینی پشتیبانی می‌کنه، و احتمالاً یه هدف فعالیت بدنی قابل فهم‌تر و قابل دستیابی‌تر برای افراد مسن کم‌تحرکی که در معرض خطر بالای زوال شناختی هستن، فراهم می‌کنه.»

لينک منبع